"Pan Tadeusz" to poemat o wielkim oczekiwaniu na bohatera. Tylko księga III, V i IX nikt nie wspomina o Napoleonie. Poza tym nieustannie się o nim marzy i pamięta. Mówi się o nim jak o geniuszu, czarownikowi a nawet bogu. To ksiądz Robak ubóstwa wyczekiwanego cesarza. Przestrzega, bowiem że jeśli Litwini spóźnią się z pomocą, Napoleon obejdzie się bez nich. Robak jako agitator próbuje również rozpraszać zaistniałe wątpliwości. Zaniepokojonego wiadomościami o rekwizycjach w Częstochowie. Wilbika zapewnia, że Napoleon poradzi sobie z niebezpieczeństwem. W głosach bohaterów zdecydowanie przeważa entuzjazm, jedynym wyjątkiem jest gniewna przemowa Macka. Narrator zaś w kwestii oceny milczy. W określeniu "bóg wojny" można się doszukać podziwu, ale również trwogi. Napoleon określany tu mianem "Boga Wojny", może się doszukać podziwu, ale również trwogi. Napoleon określany tu mianem "Boga Wojny", w dodatku ciskający gromy, to w jednej osobie Mars i gromowładny Jowisz; bóg pogański.

Czemu nas nie zachwyca? Niektórzy poloniści do dzisiaj zastanawiają się, chcą odkryć tajemnice Pana Tadeusza i wreszcie dowiedzieć się, dlaczego tak bardzo ich ta książka zachwyca. W tym samym czasie, inni ludzie chcą się dowiedzieć, dlaczego ta epopeja w ogóle, ani trochę ich nie zachwyca, nawet ich nie ciekawi. Fanatycy tego typu książek nie potrafią do dzisiaj zrozumieć, dlaczego Pan Tadeusz dla młodych ludzi i nie tylko dla młodych, ale dla wszystkich niemalże jest po prostu beznadziejna książką, której nie da się czytać z przyjemnością. Sekret niechęci tkwi oczywiście w tym, że książka wcale nie jest pisana prostym językiem. W końcu to regularny trzynastozgłoskowiec, który się rymuje, w którym jest mnóstwo archaizmów, środków poetyckich tak skomplikowanych jak porównanie homeryckie oraz innych elementów, które skutecznie utrudniają lekturę. Poza tym książka opowiada o czasach, które są dla nas zupełnie obce. Dlatego nie odnajdujemy w tej książce zupełnie nic, co mogłoby nas zaciekawić. Tajemnice "Pana Tadeusza" i nie tylko.