Rano w domu Sędziego, roznoszono tacę z kawą. Panie robiły dla siebie potrawę z bielonego piwa, a mężczyźni zajadali się wędliną, uwędzoną w jałowcowym dymie. Jadło i napoje zjawiają się na soplicowskich stołach jakby za pomocą magii. Mickiewicz uważa, że naprawdę mają coś wspólnego z czarami, gdyż takiej kawy jak w Polsce nie ma w żadnym kraju. Kawiarka zna jej tajne sposoby parzenia. Narodziny bigosu poprzedza zaś moment kwaszenia kapusty i wędzenie mięsa. Domowa swojskość i przepych na wzór wielkopolskich uczt Radziwiłowskich, towarzyszący każdej filiżance kawy i ozdoby na serwisie, są jak miecze, zbroje, portrety i legendy. Stanowią pamiątkę czasów, gdy Polska używała szczęścia i była potęga. Zapamiętany przez Mickiewicza serwis do przypraw, cieszył oko, służył wygodzie i potwierdzał splendor dostatniego domu. Wszystko to realnie odbija obraz kraju, który poeta ma w pamięci. Tylko obraz parzonej kawy twórca zna nie z Wileńszczyzny, lecz z Wielkopolski, gdzie pił ja w 1831 roku.

Kogo kocha Tadeusz Do jednej z największych tajemnice Pana Tadeusza należy to, w kim on się właściwie kocha? Gdy wraca po latach nauki do swojego rodzinnego domu, widzi, że niektóre rzeczy uległy zmianie. Pokój zmienił się nie do poznania, odnajduje w nim kobiece drobiazgi, jakieś zwiewne tkaniny, które przyprawiają go o szybsze bicie serca. Jednak nie wie zupełnie do kogo one należą. Problem polega na tym, że Tadeusz błędnie mniema, jakoby to Telimena miałaby mu być przeznaczona za żonę. Uważa, że to właśnie ją wuj wybrał mu jako tę, z którą ma dzielić swoją przyszłość. Jednak, jak się potem okazuje, Tadeusz wcale nie może na tę ubzduraną sobie propozycję przystać, ponieważ poznaje Zosię i bardzo szybko się w niej zakochuje bez pamięci. Na szczęście cała intryga dobrze się kończy i szczęśliwi młodzi ludzie się pobierają. Wprawdzie problem zostaje przy Telimenie, ale i ona wreszcie jest w stanie się pogodzić ze swoją strata. Tajemnice "Pana Tadeusza" i nie tylko.